"ΖΩΗ... χαρισάμενη!" του Κώστα Τσιάνου - ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ PDF Εκτύπωση E-mail

 

Το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης παρουσιάζει τη 2η θεατρική παραγωγή του για το 2018 με το έργο του Κώστα Τσιάνου «ΖΩΗ… χαρισάμενη!». Το ρόλο της Ζωής ερμηνεύει η Αγγελική Λεμονή.

Το έργο έγινε δεκτό με ενθουσιασμό την περασμένη θεατρική περίοδο, από το θεατρόφιλο κοινό της Αθήνας και απέσπασε τους ύμνους της κριτικής.

Χαρακτηρίστηκε «έργο αριστουργηματικό», η «θεατρική έκπληξη της χρονιάς», «ένα συνταρακτικό κείμενο πολυσήμαντο, κόσμημα της δραματουργίας, κατόρθωμα θεατρικού λόγου και σκηνοθετημένο αριστοτεχνικά από τον Κώστα Τσιάνο».

Ενθουσιώδεις κριτικές απέσπασε και η ερμηνεία της Αγγελικής Λεμονή. «Πρόκειται για μοναδικό φαινόμενο εκφραστικής υποκριτικής». «Καμιά άλλη ηθοποιός δεν θα μπορούσε να παίξει αυτόν τον γιγαντιαίο ρόλο, να σηκώσει στους ώμους της, ένα συγγραφικό άτλαντα, εκτός από την Αγγελική Λεμονή».

Ο Κώστας Τσιάνος, απέσπασε για το έργο αυτό, στην απονομή Θεατρικών Βραβείων της «ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΒΡΑΒΕΙΩΝ – ΚΟΡΦΙΑΤΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ - 2017», που δόθηκαν στο «ΘΕΑΤΡΟ ΒΕΜΠΟ», το 1ο Βραβείο καλύτερου Θεατρικού έργου της χρονιάς 2017 και επίσης τιμήθηκε, με το έπαθλο «Αλέξης Μινωτής», για όλη την Θεατρική του πορεία.

Ταυτόχρονα  η Αγγελική Λεμονή, απέσπασε το 1ο Βραβείο Ερμηνείας γυναικείου ρόλου, για ίδιο έργο. 

Σκηνοθεσία-Μουσική επιμέλεια: Κώστας Τσιάνος
Σκηνικό: το σχέδιο ο Κώστας Τσιάνος, το κατασκεύασε ο Χρήστος Καράκης, το ζωγράφισε ο Γιάννης Πέτρου.
Φωτισμοί: Μάκης Παπατριανταφύλλου
Επιμέλεια κοστουμιών: Νικολλέτα Καϊση
Ο Νίκος Γεωργάκης επιμελήθηκε τον ήχο
Φωτογραφίες: Βασίλης Αγγλόπουλος

Λίγα λόγια για το έργο
Η Ζωή, η ηρωίδα του έργου, πέρασε «Δια Πυρ(αι) ός και σιδήρου» από τη μέρα που την βρήκαν νεογέννητη σαν «πεταμένο σκατό» στο κατώφλι κάποιου χωριάτικου σπιτιού. Πότε από δω, πότε από κει κατέληξε, πάμφτωχη κι αγράμματη, παραδουλεύτρα σε οίκο ανοχής. Αστεφάνωτη και με παιδιά νόθα έζησε μια «Ζωή…χαρισάμενη» ανάμεσα σε πόρνες, σωματέμπορους, μαυραγορίτες, προδότες και μ΄όλα τ΄αποβράσματα της κοινωνίας. Γνώρισε τη δικτατορία του Μεταξά, τον πόλεμο, την κατοχή, τον εμφύλιο σπαραγμό και όλη τη ζοφερή μετεμφυλιακή περίοδο.
Σε μια Ελλάδα εξαθλιωμένη πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά, κατόρθωσε με το παντοδύναμο μητρικό της ένστικτο να μεγαλώσει και να αποκαταστήσει μόνη τα παιδιά της. Έχοντας έμφυτο το αίσθημα της αυταπάρνησης, της γενναιοψυχίας και του αυτοσαρκασμού βγήκε νικήτρια στη ζωή και τελικά αναδεικνύεται πρόσωπο ιερό, σεβαστό, όπως τόσες και τόσες γυναίκες που βίωσαν κι αυτές μια «Ζωή …χαρισάμενη!».